'Dit was echt hele goeie muziek, helaas klonk het nergens naar'

Bovenstaande titel verwijst naar wat er vaak gezegd wordt over minimal music, de muziek van drie belangrijke componisten, namelijk La Monte Young, Terry Riley en Phillip Glass.
Eerlijk gezegd dacht ik dit zelf, in ieder geval in de eerste helft van het college, ook. Of het nu echt technisch goede muziek is, kan ik niet zeggen, daarvoor weet ik te weinig van muziek. Maar dat ik het 'nergens' naar vind klinken, klopt. Nu ja, nergens. Ik ken de muziek van Phillip Glass uit de film 'The Hours'. Deze muziek vind ik erg mooi. En het dramatische, het spannende, vind ik ook wel wat hebben.
Maar waar het vooral om gaat, voor mij dan, is het idee. De vrijheid, het 'iedereen mag meedoen' principe (hoewel dit vaak alleen opging voor avant garde kunstenaars), het omdraaien van kunstenaar en publiek, om zo de scheiding tussen de beeldende kunst en het dagelijks leven op te heffen. Bijvoorbeeld in Composition 1960#6, van Young. 
Ondanks bovenstaande wordt de minimal music vaak gezien als betekenisloos. Een goed voorbeeld hiervan is de video die we zagen in het college; de muziek van Phillip Glass gecombineerd met heftige beelden van bommen en slachtoffers. In eerste instantie dacht ik dat de beelden bij de muziek hoorden. Maar dit was niet zo. De muziek stond op zichzelf. Maar pas door de beelden kreeg de muziek voor mij betekenis.
Steve Reich, een beroemde componist uit New York, en medegrondlegger van de minimal music, wil muziek maken die voor de luisteraar te volgen is. Hij wordt onder andere geinspireerd door maatschappelijke kwesties, zijn joodse roots en Afrikaanse percussie. Hij zoekt, net als andere componisten in zijn tijd, samenwerking in de kunstwereld en het theater, wat resulteert in multi media installaties, die onder andere te zien zijn in musea. Bijvoorbeeld Pendulum Music, een opname in een kunstgalerij, die erg visueel is uitgewerkt. Als een beeldende kunst installatie.
In de jaren zeventig componeert Reich het stuk Music for 18 Musicians. Dit stuk wordt zijn definitieve internationale doorbraak.
In 1973 maakt hij Music for Pieces of Wood, na een verblijf in Ghana, waar hij de Afrikaanse percussie bestudeerd. Hij legt de, voorheen nooit vastgelegde, ritmes vast.
Voor Tehilim (1981) zoekt hij zijn inspiratie in het Jodendom, zijn roots. Hij maakt een reis naar Israel en begint aan een studie Hebreeuws.
Different Trains (1988) gaat over de tegenstelling tussen zijn onbezorgde jeugd in Amerika ten opzichte van de Holocaust in Europa, die tegelijkertijd plaatsvindt. De betekenis is niet langer minimalistisch. Het stuk is duidelijk ergens voor bedoeld.
We sluiten het collega af met WTC 9/11 (2010). Een combinatie van de muziek van Reich en de stemmen van slachtoffers, ten tijde van de ramp. Je houdt er een beklemmend gevoel aan over. Dit kan niet anders dan de bedoeling zijn.
Omdat we, mede door internetproblemen, niet zoveel tijd meer hadden om Reich te bespreken, en ik, met name zijn ideeën, en in mindere mate zijn muziek, interessant vind, ga ik, na het schrijven van dit blog, meer van zijn stukken beluisteren. Wellicht interessant om te gebruiken in mijn interdisciplinaire lessenserie, waarin ik kunst en maatschappelijke thema's met elkaar wil combineren. Reich doet dit, op eigen wijze, ook met zijn muziekstukken. Het verhaal en de muziek. Kan de een zonder de ander?